Havasupai

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

VOORAF!

Zo’n jaar of 5 geleden zag ik tijdens een stop langs de Tioga pass in een eethuis/souvenirwinkel placematjes van schitterende watervallen. De foto’s van die watervallen waren mee van de mooiste die ik ooit gezien had. Er stond onder ‘Grand Canyon Falls’. Dat was vreemd… We waren al verschillende keren in de Grand Canyon geweest, maar van watervallen wist ik niets. Ik nam mij voor om thuis op internet te gaan kijken.
Blijkbaar waren er inderdaad 4 watervallen diep in de canyon, waar je naartoe kon wandelen. Je kon er zelfs overnachten. Ik las een verslag van iemand die er geweest was, en die mensen schreven dat er heel wat verwaarloosde honden beneden in de canyon rondliepen.
Ik schrok hier van en als dierenvriend besloot ik om hier niet naartoe te gaan.

Jaren gingen voorbij, maar af en toe dacht ik nog wel eens aan die mooie placematjes die ik gezien had.
In augustus 2009 kwam ik terecht op een Amerikaforum en hier werd gesproken over die GC watervallen, er waren mensen die er geweest waren, ze schreven ook over die honden, maar blijkbaar viel dat allemaal best mee, en de foto’s die hier voorbij kwamen,waren ronduit schitterend!

Ik had de smaak te pakken en moest nu toch wel zelf eens gaan kijken hoe mooi het daar wel niet was!

In 2010 en 2011 stonden andere reizen op het programma, maar in 2012 zouden we de Havasupai Falls in ons schema kunnen opnemen.

En dat deden we…

We reserveerden een kamer in de lodge, je kan ook in een tent slapen, maar van een eerdere ervaring in de GC weten we dat in een tent slapen niks voor ons is.
Je kon niet online reserveren, maar je moest rechtstreeks naar ginder bellen.

Wonderwel verliep dat vlot. We kregen direct iemand aan de lijn en op 2 minuten hadden we een kamer met bad!

Enige tijd voor vertrek kregen we dan ‘mule post’. Dit was een brief afkomstig van de bodem van de canyon, naar boven gedragen door ezels, en met een unieke ezelsstempel als poststempel. In de brief zat allerlei informatie en een plannetje met welke weg je moest volgen en een plattegrond van het terrein beneden. We konden dus vertrekken.

hiawatha

8 mei 2012: Havasupai Falls HERE WE COME!!!

Om 5u zijn we al uit ons bed in ons hotel in Kingman. Eerst gaan we ontbijten bij Denys.
Dan vertrekken we naar de Indianen, via de route 66. Onderweg zien we veel bossen en veel hertjes. Het is toch zo’n 2u rijden tot aan de hilltop. Dat is waar de wandeling begint. Daar aangekomen, staan er heel veel auto’s op de parking. We beginnen om 8u15 a/d hike.

Stevige switchbacks naar beneden, dat belooft voor over 2 dagen als we terug naar boven moeten. De hike= 8m= 13 km. Het lijkt veel langer. Onderweg komen we redelijk vaak indianen tegen met muilezels/paarden, dikwijls 1 indiaan en 8 ezels. Dan moet je opzij gaan.

Maar dat is geen probleem, het wandelpad is breed genoeg. We lopen door een droge rivierbedding, met links en rechts hoge rotsen. Als er muilezels aankomen hoor je ze van ver. Dan is het net of er komt een massa water aan, doet een beetje raar. Want als er echt water door de wash moest komen, wil je daar niet zijn. We eten hier en daar een pistolet met kaas.
Ineens zien we weer een indiaan met 5 ezels, 2 ezels lopen ver voorop, en ik denk nog ‘amai dat zijn slimme, die weten de weg’. Zo’n 30 m erachter de indiaan met z’n ander 3 ezels. Ze passeren ons, wij gaan helemaal opzij. Als ze uit het zicht zijn, draaien die eerste 2 ‘slimme’ ineens terug. Daarachter die indiaan met z’n andere 3 ezels, allemaal in snelle draf. De slimme ezels lopen redelijk hard en dus in de verkeerde richting, onze richting, recht naar ons. De indiaan roept dat we ze moeten tegenhouden! Die beesten zijn wel aan het lopen he! Mano probeert ze te stoppen en staat hevig te zwaaien met zijn armen, ik ga al opzij! Ik zie dat die beesten niet van plan zijn om te stoppen. Mano moet opzij springen. De indiaan, samen met z’n 3 andere ezels, zegt: HOLD MY HORSES! Hij stapt af en geeft 2 ezels aan ons. Daar staan we nu dan, we hebben nu 2 ezels onder onze hoede. Dat is toch niet zo gemakkelijk, de ezels zijn wat zenuwachtig en wij zijn toch ook niet volledig op ons gemak. We houden de beestjes kalm met strelen en ertegen babbelen. De indiaan zelf rijdt verder. 5 minuten later is hij met z’n 2 verloren ezels terug. Hij is ons dankbaar. We gaan verder, na 4u stappen komen we eindelijk in het dorp. Het is redelijk groot: schooltje, 2 winkels met eten, 1café/kantine. Veel stallen en barakken (huizen). Heel veel ezels en honden.

We checken in. Maar dat kan pas stipt om 13u, dus we moeten nog even wachten, hoewel de indiaanse dame die daarvoor moet zorgen gewoon aan een bureautje zit te niksen.

Onze kamer is basic maar in orde. We eten snel in de kantine. Daar zijn het allemaal dikke indiaanse, amai!
We gaan dan verder naar de watervallen en zijn nu ongeduldig om ze eindelijk te zien. We wandelen naast het riviertje, super blauw proper water. En dan de 1e waterval, Navajo falls! Indrukwekkend mooi!!!

Er is niet zo veel volk. Onderweg zijn we meer dan 100 mensen tegengekomen, Mano heeft ze geteld. Dat is goed, dat is 100 man minder beneden. Dan nog een stukje verder tot aan de 2e waterval, Havasu Falls, die is nog mooier, net zoals op de foto’s op internet, met het blauwste water dat we ooit gezien hebben! En dat hier op deze plaats zo diep in de canyon! Dat maakt het nog veel specialer! We nemen foto’s van alle kanten van de waterval en moeten natuurlijk ook even aan het water gaan voelen. Het is niet heel warm, maar het gaat nog net. Het is heel goed weer, zo’n 35°C.

Rond 15u30 gaan we terug naar boven, naar onze kamer. Onderweg begint het te druppelen (5 druppels) en komt er enorm veel wind op. Je waait bijna weg, storm op komst. Maar het duurt maar heel even en door de felle wind waaien de wolken over.
Rond half 5 gaan we eten, frit en nachos. Altijd lekker!
Nadien ons wassen, hangen vol rood zand en buiten zitten, we hebben gezelschap van een kolibrietje.


De hike is eigenlijk heel goed gegaan, we hebben vandaag uiteindelijk zo’n 19km gewandeld. Het was voornamelijk bergaf en dat voel ik wel aan mijn tenen/nagels. Heb de hoesjes erover gehad, maar heb er al 1 bijna kapot gestapt. Mano is wel wat moe en stijf. Hij denkt dat hij niet genoeg gegeten heeft en nog niet genoeg geslapen. Ik zit nog goed. We zullen zien hoelang dat nog duurt…
Slapen om 21u.

9 mei: HAVASUPAI WATERVALLEN

Weer op om 5u. Vandaag is het watervallendag. Er is 1 waterval bij waar je met kettingen naar beneden moet kruipen, Mooney Falls. Ik ben curieus wat dat gaat zijn. Zal wel meevallen denk ik.
Van aan de lodge is het toch een stukje stappen.
Als we bij de waterval komen is er nog niemand. Dat is goed. We beginnen aan de afdaling.


Je moet door de rotsen, door een heel smal gat met daarin een uit de rotsen gehouwen trap, een beetje claustrofobisch, maar het is maar een kort stukje. Dan komen de kettingen om je aan vast te houden, want het is veel te steil anders om naar beneden te gaan, en de ladders. Ziet er toch een beetje gevaarlijk uit.

De afdaling is waarschijnlijk zo’n 100 m diep. Ik hou mij keihard vast en ga naar beneden. Ik zet alle kracht op armen en benen. Ik weet nu al dat ik daar morgen stijf van ga zijn. De afdaling is toch moeilijker dan ik gedacht had en glad van de spetten van de waterval. Maar we geraken beneden.

Ik weet nu al dat ik blij ga zijn als ik hier terug naar boven geklommen ben.


Beneden nemen we wat foto’s, lopen wat rond en dan …op naar de volgende waterval, Beaver Falls. Maar eerst eten we op de grond een pistolet met kaas. Smaakt niet omdat ik nu al schrik heb voor de beklimming van straks.
We gaan verder en volgen het pad. We moeten het water oversteken, het is zo’n 1m diep. Dat zie ik niet echt zitten en dus gaan we terug. Dat is nog zo slecht niet, dan is die moeilijke klim sneller achter de rug.


Nu zijn we niet meer alleen, er komen nog andere mensen naar beneden. Ik zie dat ze achterstevoren afdalen, dus met hun aangezicht naar de rotswand en dat ziet er toch wat gemakkelijker uit dan de manier waarop ik afdaalde, met mijn rug naar de rotsen. We moeten nu wel even wachten, want kruisen is daar absoluut niet mogelijk op de ladders en zo. Het is aan ons! Ik zet weer alle kracht in. Er zijn een paar moeilijke stukken en kijk niet op een schram of een vuil broek. We geraken boven en ik ben er niet kwaad om.
Ik ben blij dat ik de watervallen gezien heb!
We gaan terug naar de vorige waterval en gaan er in het toch wel heel koude water. Ik denk zo’n 12-14 graden! We zitten daar een uurtje en beginnen stilaan te denken om 1 dag vroeger naar boven, uit de canyon, naar de auto te gaan. Dat wordt ons plan.
Eerst in de kantine nog iets eten en dan weg. We vertrekken rond 11u40. Het is super heet! Dat belooft! Helemaal aan het begin van deze hike, juist voor we naar boven vertrekken, zit nog een koppel en die man zegt (in het Engels) “Allee, wij zijn toch niet de enige zotten die op de middag aan de klim naar boven beginnen, we zien jullie nog wel onderweg!”
Ik denk het niet! Die kent ons nog niet! Wij gaan ons niet laten inhalen!

We zijn dus op weg. De hike lijkt maar te blijven duren.Mijn benen en vooral voeten en ook teennagels beginnen pijnlijk te worden. Vanaf de watervallen tot aan de auto is 22km, waarvan de eerste 3km en de laatste 3km serieus bergop. Amai, en het wordt er niet frisser op, ik denk zeker 35 graden. Uiteindelijk komen we na 4u10 min a/d auto. Hij staat er nog! We drinken een nog steeds frisse cola uit de ijsbox. Ik ben kapot en vrees dat ik morgen niet zal kunnen stappen. De nagel van mijn grote teen moest eraan geloven en voor de rest is alles, maar dan ook alles stijf!

Nu is het nog zo’n 2u rijden naar de bewoonde wereld. We eten in een Outback Steakhouse, 1 van onze favoriete restaurants, maar ik vind het eten deze keer niet zo goed. Is dat omdat ik te moe ben? De hike was veel en veel zwaarder dan verwacht, mede doordat we op het heetst van de dag vertrokken zijn, en al de afdaling en beklimming van de Mooney Falls achter de rug hadden. Mano is ook wat stijf en heeft hoofdpijn, maar zit toch redelijk goed, denk ik. We gaan slapen om 20u.

EINDELIJK HEBBEN WE DE WATERVALLEN GEZIEN, IK KAN HET ABSOLUUT IEDEREEN AANRADEN!!!

Advertenties
12 reacties

12 gedachten over “Havasupai

  1. Cathy en luc

    Wij gaan volgende week ook naar de falls maar overnachten 2x ….dat maakt het wat minder zwaar !
    En men kan de terugweg ook per helicopter doen . Ik vind het wel fantastisch wat jij gedaan heb.

    • Hallo Cathy en Luc, jullie zullen nu wel in de VS zijn. Heel veel plezier! Groetjes, Chari

    • arthut

      weet jij de kosten van de mogelijkheid om per helikopter te gaan? eigenlijk laat ons reisschema het niet toe om te overnachten en om alles in 1 dag te doen is volgens mij niet te doen.
      misschien de optie per paard. ik las dat dit 75 dollar kost maar weet niet of dit incl fee is of excl.

      groet arthur

      • Hallo Arthur,
        van de prijzen voor de helicoptervlucht ben ik niet op de hoogte. Ik weet wel dat de stamleden voorrang hebben om eerst met de helicopter naar boven te gaan, ook al zit je zelf al lang te wachten. Dus dat is op die manier ook moeilijk in te passen in je schema.

  2. Hoi geweldig om jullie verslag te lezen.
    Mijn vriend en ik gaan in september deze hike maken en willen ook 2x overnachten.
    Ik heb wel een vraag ik zie dat jullie deze hike ook met zijn 2en hebben gedaan hoe wisten jullie of jullie het juiste pad hadden richting de supai lodge vanaf hullapai hilltop?
    Hebben jullie een kaart van de havasucanyon gekocht of staat het pad goed aangegeven?
    Ik hoop dat jullie mij hier antwoord op kunnen geven ik heb er ontzettend veel zin in!!
    bedankt alvast,

    • Hallo Marielle,
      Het pad is goed aangegeven hoor, normaal heb je geen kaart nodig. Jullie zullen ook niet de enigen zijn, er zullen wel mensen zijn en muilezels die naar boven komen, dus dan zie je al van ver welke richting je uit moet. Jullie gaan een super mooie wandeling tegemoet, alvast heel veel plezier gewenst.

  3. Willy van der Linde

    Hallo avonturiers, zojuist jullie reisverhaal gelezen! Super leuk! afgelopen april zijn wij met toeval belandt in Hualapai Hilltop, het eindpunt van Highway 18. Hier hebben wij een tijdje rondgelopen en zagen regelmatig ezels , vol gepakt de Canyon afdalen. Ook zagen wij veel backpackbestemming , die aan de lange tocht begonnen naar de Campingground! Wij hebben kennis gemaakt met een Indiaan die in Supai woont, hij was op zoek naar zijn paard. Ik vroeg aan hem of ik een foto mocht maken, waarop hij antwoordde, dat mag,maar…… Dan wil ik wel die foto hebben, met ook een aanzicht kaart uit Amsterdam en eentje van een coffeeshop, hahahaha! Wij wij ook al niet bekend om zijn. We hebben adressen uitgewisseld en afgelopen weekend hebben we wat foto’s in Amsterdam gemaakt. Vandaag een pakje voor hem klaar gemaakt en verstuurd naar Supai! Zal ons benieuwen hoelang het pakje onderweg is😉. Daarom vinden wij het zo super leuk jullie ervaringen lezen, want jammer genoeg lukt het ons niet , om zelf naar beneden te lopen. Wij wensen jullie nog veel reisplezier! Groeten Eddy en Willy van der Linde uit Almere

    • Hallo Eddy en Willy, bedankt voor jullie leuke berichtje. Jammer dat jullie die wandeling niet zelf kunnen doen, maar wat een toffe ontmoeting met die indiaan. Ik vermoed dat jullie pakje toch wel een hele tijd onderweg gaat zijn. Vaak ben je al terug thuis vooraleer vrienden en familie het postkaartje dat je tijdens de reis opstuurt krijgen. En dan nu naar zo’n afgelegen plaats… Zou wel eens een dikke maand kunnen duren. Nog veel plezier op jullie volgende reizen en nog vele leuke ontmoetingen! Groetjes, chari

  4. d&t

    Bedankt voor jullie uitgebreide reisverhaal, ik heb een veel beter beeld nu en veel zin om dit te gaan bezichtigen.
    Wij gaan volgende maand al hierheen, en betwijfel of we nog kunnen overnachten in de lodge maar heb eerst paar vragen voordat ik ga bellen:
    Is er ook verlichting op de hiking route als je al zo vroeg op pad gaat?
    Ik heb ergens gelezen dat er tot de hilltop een stuk geen auto service is, klopt dat?
    Ik twijfel nog een beetje of we dit moeten doen, het lijkt mij nogal zwaar aangezien wij geen hikers zijn. Maar wel sportief.
    Alvast bedankt 🙂

    • Hallo, leuke plannen, maar ik vrees dat er geen plaats meer zal zijn in de lodge. Verlichting op het pad is er niet en het wordt er pikdonker. Weet niet wat je befoelt met autoservice. De weg is gewoon asfalt, geen dirtroads of zo. Als jullie wat sportief zijn zal het wel gaan denk ik. Jullie zijn wel laat met boeken, misschien is er nog wel plaats op de camping. Veel succes in elk geval. Groetjes, chari

  5. Maarten

    Hallo,

    Wat een mooi verhaal, geweldige ervaring denk ik! Ik heb er helemaal zin in!
    Met drie vrienden heb ik enkele weken geleden besloten in juli 2016 een road trip door West-Amerika te doen. Omdat ik niet zo geduldig ben, ben ik al goed aan het zoeken wat we eventueel kunnen bezoeken. Zo ben ik ook terecht gekomen bij de Havasupu Canyon, en zou hier samen met mijn drie vrienden graag naartoe willen gaan.
    Nu heb ik op internet dingen gelezen i.v.m. fees om te betalen voor de hike naar de watervallen. Nu vind ik de info op internet een beetje vaag, omdat ik al verschillende dingen gelezen heb. Zouden jullie me even kunnen helpen met waar/wanneer/hoeveel fee er betaald dient te worden, en is dit per persoon? En ik had ook ergens gelezen dat een overnachting in Supai verplicht is om de afdaling naar dit dorp te maken. Klopt dit?
    Alvast heel erg bedankt!

    • Hallo Maarten,

      Leuk vooruitzicht! De watervallen zijn spectaculair mooi! Een absolute aanrader! Als je de watervallen wilt bezoeken, kan je bijna niet anders dan of de lodge of een plaatsje op de zeer mooi gelegen camping te boeken. Ik denk niet dat het echt verplicht is om daar te overnachten, maar de afstand is zo ver dat op 1 dag heen en terug gaan bijna niet mogelijk is. De afstand vd hilltop tot Supai is 13 km, van Supai tot de camping is 3 km, en van de camping tot Mooney Falls nog eens bijna 1 km. Dat is dus 17 km, als je dan nog terug moet heb je er een dag van 34 km opzitten. Dan heb je geen tijd om te genieten van de omgeving, om nog maar te zwijgen van de loodzware tocht, vooral dan de terugtocht naar boven. Zeker in juli zal het keiheet zijn tijdens de wandeling. Je zal dus moeten telefoneren naar Supai. Wist het niet meer precies, maar heb nog eens gekeken en de kosten zijn: 145$ per nacht voor de lodge (dit is per kamer, je kan hier dus met je vrienden op 1 kamer voor deze prijs + 10% tax) + 35$ per persoon toegangsprijs + nog eens 5$ per persoon tax voor de mooie omgeving in ere te houden. Is dus wel een beetje prijzig, maar zijn geld meer dan waard. Dit zijn de 2 sites die je nodig hebt voor informatie: http://www.nps.gov/grca/planyourvisit/havasupai.htm en http://havasuwaterfalls.net/lodge.html Nog heel veel voorbereidingsplezier, en als je nog iets wilt weten over hikes of zo, laat maar komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: